หนุ่มญี่ปุ่นหวนคืนวิถีดั้งเดิม จัดดอกไม้ไล่พิษชีวิตเครียด

ข้อมูลญี่ปุ่น 5 กุมภาพันธ์ 2553

เอเจนซี – ศิลปะการจัดดอกไม้ที่เคยเป็นกิจกรรมของผู้หญิงญี่ปุ่นมาแต่ไหนแต่ไร บัดนี้ได้หวนคืนรากเหง้าดั้งเดิมกลายเป็นวิธีบำบัดเครียดยอดนิยมสำหรับหนุ่ม ออฟฟิศ
       
        อิเคะบะนะ หรือวิถีแห่งดอกไม้ มีต้นกำเนิดเมื่อกว่า 500 ปีมาแล้ว และระยะแรกเป็นที่นิยมแพร่หลายในหมู่ศิลปินและชนชั้นสูง
       
        การจัดดอกไม้ที่ต้องอยู่ในบรรยากาศเงียบสงบ มีเป้าหมายเพื่อความผสานผสมกลมกลืนระหว่างคนกับธรรมชาติ ตลอดจนถึงกระตุ้นความชื่นชมต่อจังหวะของจักรวาล
       
        การริเริ่มสร้างสรรค์และพลังแห่งจิตวิญญาณคือสิ่งดึงดูดหนุ่มญี่ปุ่นนับพันหวนกลับมาชื่นชอบศิลปะการจัดดอกไม้
       
        “ทุกวันนี้มีคนมากมายพยายามหาสิ่งที่ทำให้ตัวเองสบายใจ งานอดิเรกมีให้เลือกมากมายเช่นเดียวกัน หมดสมัยแล้วที่คนจะคิดว่าผู้ชายจัดดอกไม้ไม่ได้ พวกเขามีอิสระในการเลือกสิ่งที่ตัวเองชอบ และผู้ชายที่เลือกดอกไม้มีมากขึ้นอย่างชัดเจน” เกโฮ อิโซโนะ ผู้สอนศิลปะการจัดดอกไม้ของโซเกตสึที่ก่อตั้งมาตั้งแต่ปี 1927 เล่า
       
        สังคมญี่ปุ่นนับจากอดีตให้ความสำคัญอย่างมากกับการทำงานหนัก พนักงานใช้เวลาอยู่ออฟฟิศยาวนาน เพิ่มความเสี่ยงโรคซึมเศร้า
       
        ญี่ปุ่น หนึ่งในประเทศที่มีสถิติการฆ่าตัวตายสูงสุดของโลก มีกระทั่งศัพท์ที่หมายถึงการเสียชีวิตจากการหักโหมทำงาน (karoshi) ทำให้กิจกรรมบำบัดความเครียด เช่น การจัดดอกไม้ ได้รับความนิยมมากขึ้นเรื่อยๆ
       
        ตามหลักการของอิเคะบะนะดั้งเดิม การจัดดอกไม้สะท้อนถึงความสัมพันธ์ระหว่างสวรรค์ มนุษย์ และโลก
       
        ปัจจุบัน มีโรงเรียนอิเคะบะนะราว 3,000 แห่งทั่วญี่ปุ่น โดยมีผู้สนใจศึกษาศิลปะแขนงนี้ถึง 15 ล้านคน ส่วนใหญ่มองว่าการจัดดอกไม้เป็นวิธีถอนพิษจากชีวิตที่เคร่งเครียด
       
        “ทุกครั้งเมื่อคลาสเริ่ม ผมมักรู้สึกเหน็ดเหนื่อยจากงาน แต่พอเริ่มตั้งสมาธิกับการจัดดอกไม้ ความเหน็ดเหนื่อยกลับกลายเป็นความสุขสงบทันตา” โคจิ ทาเคฮาชิ วัย 45 ปี บอก
       
        ผู้ชายบางคนใช้เวลาฝึกฝนเป็นปีและตอนนี้พัฒนาขึ้นมาเป็นผู้สอนอิเคะบะนะเพื่อการบำบัด
       
        มิโนรุ คากาตะ ผู้สอนวัย 61 ปี เสริมว่าศิลปะ ‘การสร้างชีวิตให้ดอกไม้’ ต้องใช้เวลาเรียนรู้กว่า 2 ปีในการจัดดอกไม้ให้งดงาม
       
        “การจัดดอกไม้เพิ่มรสชาติที่อาจไม่ใช่ความจริงให้ชีวิตผม และทำให้จิตใจผมล่องลายอย่างอิสระ ขณะเดียวกัน งานอดิเรกที่ต้องอาศัยศิลปะนี้ก็เป็นเหมือนสะพานเชื่อมโยงผมกับโลกแห่งความ จริง”